آيا جشنواره ساندنس هنوز حامى سينماى مستقل امريكا است ؟
بيستمين دوره جشنواره ساندنس در شرايطی برگزار شده كه در اكثر فيلم های بخش مسابقه آن ، بازيگران مشهور و ستارگان هاليوودی حضور دارند . اخيرا كتابى با عنوان "فيلم های پست و كثيف : ميراماكس ، ساندنس و طلوع سينمای مستقل" توسط پيتر بيسكايند هم منتشر شده كه در آن به مناسبات نزديك اين جشنواره و كمپانى ميراماكس مشترى قدرتمند و اسپانسور اصلی آن اشاره شده است .
جفری گيلمور گرداننده اصلی جشنواره نيز در گفتگويی با نيويورك تايمز اذعان داشته كه ماهيت جشنواره تغيير يافته ، هرچند بهر صورت منكر تغيير روح اصلی حاكم بر آن می باشد . در همين گفتگو گيلمور اعلام می كند كه از بين ۱۳۷ فيلم حاضر در ساندنس امسال فقط ۱۵ فيلم قبلا قراردادهای پخش ﴿همگی با ميراماكس البته﴾ داشته اند ، كه يكى از آنها فيلم "تاثير پروانه" با بازى اشتون كوچر است . كوچر در شب افتتاحيه به همراه دمی مور همسر سابق و متاركه كرده بروس ويليس و از سهامداران اصلی ميراماكس ، ظاهر شد .
گيلمور در همين گفتگو اشاره ديگری هم دارد ، او در عين ابراز تاسف معتقد است جشنواره های سينمايی سابقا" محلی برای معرفی و اوج گيری فيلم ها محسوب می شدند ولی حالا محل معرفی و اوج گيری انواع اتومبيل ، لباس ، و اشخاص شده اند . رابرت ردفورد بانی و حامی جشنواره نيز از آغاز جشنواره تاكنون تن به هيچ نوع مصاحبه ای برای رد يا قبول اين شايعات نداده است .
جشنواره ساندنس سالها محل نمايش فيلم هايی بوده كه فرصت ساخت و نمايش و تماشايشان در هيچ جای ديگری در امريكا فراهم نمی شده ، فيلم هايی كه بعضا با سرمايه ای بسيار ناچيز ساخته می شدند . فيلم هايی كه با نوآوری و استحكامشان مايه شرمندگی صنعت عظيم هاليوود بوده اند . فيلم هايی چون "خاطره" ﴿Memento﴾ كريستوفر نولان كه حيف است جای خود را براساس زدوبندهای صنعتی با فيلم های تكراری و سفارشی اى چون "نوامبر" ﴿با الهام از "خاطره"﴾ يا "Garden State" ﴿شبيه به "فارغ التحصيل"﴾ عوض كنند .
اميدوار می مانيم تا شايد تمامی اين شايعات بی اساس باشند .