... از سينما و |
||||||||
|
دوشنبه، خرداد ۱۹، ۱۳۸۲
يك سكانس افتتاحيه تمام عيار نوشته : ماريو پوزو ، فرانسيس فورد كاپولا * داخلی ، روز ، دفتر "دُن" ﴿تابستان ۱۹۴۵﴾ - آرم كمپانى پارامونت بر زمينه ای سياه نمايش می بايد . لحظه ای مكث ، زمزمه ء كلماتی كوتاه به گوش می رسد و در همين حين با حروف سفيد كلمه زير بر پرده ظاهر می شود : پدر خوانده همانطور كه اين حروف بر پرده باقی هستند ، می شنويم : "من به امريكا اعتقاد دارم " . ناگهان تصوير نزديكی از " آمِريگو بوناسِرا " را می بينيم ، مردی ۶۰ ساله ، بسيار مضطرب . بوناسرا : امريكا مايه خوشبختی من شده . همينطور كه به سخنانش ادامه می دهد ، كادر شروع می كند به وسيعتر شدن . ... او بسختی می تواند حرفهايش را ادامه دهد ، گريه می كند . بوناسرا : مثل يه امريكايی خوب رفتم پيش ِپليس . دو تا پسر جلب شدن و به دادگاه رفتن . قاضی به سه سال حبس محكومشون كرد ، و حكم را بحالت تعليق درآورد . همون روز آزاد شدن . مثل يه احمق تو دادگاه ايستاده بودم ، و اون حرومزاده ها به من خنديدن . همون موقع به زنم گفتم برای عدالت بايد بريم پيشِ پدرخوانده . ... در اين لحظه ، تصوير كامل شده و ما دفتر " دُن كورلئونه " در منزلش را می بينيم . آفتاب گير پنجره ها بسته اند ، و بهمين خاطر اتاق تاريك است و همراه با سايه های وسيع . بوناسرا را از خم شده تا روی شانه ء دُن كورلئونه می بينيم . "تام هاگن" كنار ميز كوچكی نشسته و با مقداری كاغذ ور ميرود ، و "سانی كورلئونه" كم حوصله در حاليكه گيلاسی شراب می نوشد ، كنار پنجره ايستاده است . صدای جمعيتی زياد ، توأم با خنده و موسيقی را از بيرون می شنويم . دُن كورلئونه : بوناسرا ، سالهاست همديگر رو می شناسيم ، ولی اين اولين باره كه برای كمك به سراغ ِ من آمدی . آخرين باری رو كه مرا برای قهوه به خانه ات دعوت كردی يادم نمياد ... حتی با وجودی كه زنهايمان با هم دوستند . ... بوناسرا در گوش دُن نجوا می كند . دُن كورلئونه : نه . اين زياده خواهيه . ... هاگن و سانی هر دو جا می خورند . دُن كورلئونه : هيچوقت به حفاظت خودت بوسيله ء دوستان واقعی فكر نكردی . فكر كردی امريكايی بودن كافيه . بسيار خوب ، پليس ازت حمايت ميكنه ، دادگاه و قانون هست ، پس به دوستی مثل من احتياجی نداری . اما حالا آمدی پيش من و می گويی دُن كورلئونه بايد عدالت را برايم اجرا كنی . و محترمانه و دوستانه هم اين را نمی خواهی . حتی پدرخوانده هم خطابم نميكنی ؛ بجای همه ء اينها روز عروسی دخترم آمدی خانه ء من و از من می خواهی برای پول مرتكب جنايت بشوم . ... به آهستگی ، بوناسرا سرش را خم كرده و زمزمه می كند بوناسرا : دوست من باش . ... و دست دُن كورلئونه را می بوسد . دُن كورلئونه : يك روز ، كه ممكنه هرگز نياد ، خبرت می كنم تا در مقابل خدمتی را برايم انجام بدهی . ... بوناسرا از اتاق خارج می شود . دُن رو به هاگن وكيل خانواده كرده و آرام با او سخن می گويد . دُن كورلئونه : دنبال كار اين آدم رو بگير ، افرادی را ببر كه زياد احساساتی نشن ، نمی خواهم بكشند . می خواهم همانطور كه خودش خواست يه كم عذابشون بدن . در اين سكانس كه شايد چند دقيقه بيشتر طول نمی كشد ، اطلاعات و فضای مفصلی از فيلم بعنوان افتتاحيه در اختيار تماشاگر قرار می گيرد : و فضای فيلم ... دقت كنيد تمام اين معانی و حال و هوا و پيش زمينه ها و معرفی ۳ شخصيت اصلی فيلم ﴿دُن ويتو كورلئونه "مارلون براندو" ، سانی كورلئونه " جيمز كان" ، تام هاگن" رابرت دوال"﴾ فقط ظرف چند دقيقه از شروع فيلم و با ۲۰ قطعه ديالوگ . آيا اين معنايی غير از شاهكار دارد ؟ [ ۱:۴۱ ق.ظ. ] پيوند به اين مطلب |
|||||||
 |
||||||||
بوناسرا : پدر خوانده .