«نقد فيلم»
« ... هنري بودن اثر در کيفيت متکثر ، تاويل پذير ، تو به تو ، بالنده و فرارونده ، بداعت و خرق عادت بودن آن است . اثري حاوي اين کيفيات و خصائص در مخاطب حسي متعقل و منتزع از عقل مجرد ايجاد مي کند که آنرا لذت بي واسطه ء هنري مي نامند و هنر ... همچنان غيرقابل تعريف است » .
اينها آموخته هاي اخير و دوره ء برخي دانسته هاي بسيار اندک من است از نوشته ها و وبلاگ «نقد فيلم» بهزاد دوران ... شاهد قاطعي بر يک اصل :
« در سينماي هنري ، مخاطب نيز بايد هنرمند باشد . حسن هنر مخاطب پنجره هاي جديدي ست که به تاويل او بسوي اثر هنري گشوده مي شود » .
پنجگانه هاي او در خصوص «کاغذ بي خط» وادارم کرد دوباره به تماشاي آن بنشينم ، يافته ام از فيلم به مستندات و محفوظات شخصي چندان تغييري نکرد ولي يافته هاي بهزاد را هنر او يافتم ، هنري که در تحويل و تاويل اثر جاري است . چيزي وراي آموخته هاي مادي و کمي و نقدنويسي رايج روز خصوصا در حد آنچه که ما در ايران داريم ... او به چشم ديگري نگاه کرده ... اين پنجگانه را بدفت بخوانيم و در ذهن مزمزه کنيم . خواهيم ديد که چگونه آثار هنري مي توانند بنحوي دائم التزايد در برخوردهاي متقابل هنرمند و مخاطب برايمان سودمند باشند ، سودي که بر جانمان مي نشيند و معناي بودنمان را ارتقاء مي بخشد .
تمام
